Clitoris: Het topje van de ijsberg.

Dit fascinerende orgaan is lange tijd onderbelicht gebleven in de wetenschap en zelfs in taboe besluierd geraakt. Dat hebben we te danken aan Freud die stelde dat de clitoris het centrum was van de “mannelijk-kinderlijke” seksualiteit. Volgens hem was het de taak van een vrouw om tijdens haar ontwikkeling doorheen de puberteit de gevoeligheid van haar clitoris “over te dragen” naar de vagina. Indien ze niet in staat was om een orgasme te krijgen door enkel penetratie dan werd zij als onvolwassen en seksueel onrijp beschouwd. Dit zou lijden tot neurotisch gedrag, hysterie en frigide vrouwen.  

Freud noemde de clitoris ook wel een “mislukte penis”. Hij kon simpelweg niet verklaren waarom vrouwen een orgaan hadden dat puur voor plezier was, dus schoof hij het maar op een gebrek aan psychologische ontwikkeling.

Door de belangrijke invloed van Freud werd toen de al reeds grotendeels bekende anatomie van de clitoris uit de boeken geband. De anatomie die al reeds in kaart gebracht werd door Georg L. Kobelt in 1844 werd zo gebannen uit de anatomische boeken. 

Pas in de jaren ’60 en ’70 bewezen onderzoekers zoals Masters en Johnson en feministen zoals Anne Koedt (met haar beroemde essay “The Myth of the Vaginal Orgasm”) dat bijna alle vrouwelijke orgasmes in de basis clitoraal zijn, omdat de clitoris nu eenmaal het primaire lustorgaan is.

In 1998 kreeg de anatomische vorm van de clitoris opnieuw aandacht door Helen O’Conell en kreeg wat al meer dan 150 jaar bekend maar verborgen bleef, opnieuw aandacht.

De clitoris is het enige orgaan in het menselijk lichaam dat geen enkele andere biologische functie heeft dan het geven van seksueel genot. Het speelt geen rol bij de voortplanting of urinewegstelsel.

Er wordt nog veel te weinig gespeeld de dag van vandaag. Daar moet iets aan gebeuren...

GETRIGGERD? ga naar deze site: Clit weetjes

Wandeltherapie: stap voor stap naar meer rust en veerkracht

In een wereld waarin alles steeds sneller lijkt te gaan, ervaren veel mensen stress, onrust en mentale overbelasting. We brengen uren door achter schermen, hebben volle agenda’s en nemen vaak te weinig tijd om echt stil te staan bij onszelf. Wandeltherapie biedt een laagdrempelige en effectieve manier om lichaam en geest weer in balans te brengen.

Wat is wandeltherapie?

Wandeltherapie is een vorm van begeleiding waarbij gesprekken plaatsvinden tijdens een wandeling in de natuur of een rustige omgeving. Het combineert de positieve effecten van bewegen met professionele ondersteuning en coaching. Tijdens het wandelen ontstaat er vaak meer ruimte voor reflectie, nieuwe inzichten en ontspanning dan in een traditionele gespreksruimte.

Het ritme van het lopen helpt om gedachten te ordenen en emoties beter te verwerken. Veel mensen ervaren dat gesprekken tijdens het wandelen natuurlijker verlopen en minder confronterend aanvoelen dan wanneer ze tegenover iemand aan een tafel zitten.

De voordelen van wandelen voor lichaam en geest

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat wandelen tal van positieve effecten heeft. Het verlaagt stresshormonen, bevordert de aanmaak van gelukshormonen zoals endorfine en serotonine en ondersteunt een gezonde nachtrust. Daarnaast helpt regelmatig bewegen bij het verminderen van angst- en depressieve klachten.

Ook de natuur speelt hierbij een belangrijke rol. Groene omgevingen hebben een kalmerend effect op ons zenuwstelsel. Zelfs een korte wandeling tussen bomen, planten of langs water kan bijdragen aan meer rust en een beter humeur.

Voor wie is wandeltherapie geschikt?

Wandeltherapie kan ondersteuning bieden bij verschillende uitdagingen, zoals:

• Stress en burn-outklachten
• Angst en piekeren
• Somberheid of depressieve gevoelens
• Verlies en rouw
• Veranderingen in werk of privéleven
• Gebrek aan zelfvertrouwen
• Het zoeken naar meer balans en zingeving

Je hoeft geen ervaren wandelaar te zijn. Het tempo wordt aangepast aan jouw mogelijkheden en behoeften.

Waarom werkt wandeltherapie zo goed?

Tijdens het wandelen worden beide hersenhelften actief gestimuleerd. Hierdoor kunnen vastzittende gedachten en emoties gemakkelijker in beweging komen. Daarnaast zorgt het naast elkaar lopen voor een gelijkwaardige en ontspannen sfeer. Er hoeft geen voortdurend oogcontact te zijn, wat het vaak makkelijker maakt om persoonlijke onderwerpen te bespreken.

Veel cliënten merken dat ze na een sessie niet alleen mentale inzichten hebben opgedaan, maar zich ook fysiek energieker en lichter voelen.

Een stap naar jezelf

Wandeltherapie draait niet om prestaties of lange afstanden. Het gaat om bewust vertragen, luisteren naar jezelf en opnieuw verbinding maken met wat echt belangrijk is. Elke stap biedt een kans om dichter bij jezelf te komen en meer rust, helderheid en veerkracht te ontwikkelen.

Soms begint verandering letterlijk met één enkele stap. Misschien is een wandeling precies wat je nodig hebt om weer in beweging te komen,  van buiten én van binnen.

Gun jezelf de tijd om stil te staan door in beweging te komen. Wandeltherapie laat zien dat de weg naar meer welzijn soms gewoon begint op een wandelpad.

Veel mensen worstelen met veranderingen in hun seksueel verlangen, alleen of binnen hun relatie. Dat kan vragen oproepen, onzekerheid geven of afstand creëren. In deze blog sta ik stil bij wat een verminderd verlangen kan betekenen, waarom het zo vaak voorkomt en hoe je er met mildheid en nieuwsgierigheid naar kan kijken.

 

 

Wanneer dat verlangen vermindert of verdwijnt, kan dat verwarrend zijn. Er ontstaan vragen, onzekerheid en soms ook schuldgevoel. Naar jezelf toe, of naar je partner.

 

Toch is een veranderend verlangen heel menselijk. Seksueel verlangen staat niet los van de rest van ons leven. Het wordt beïnvloed door stress, vermoeidheid, hormonale veranderingen, ziekte, medicatie, relationele spanning of eerdere ervaringen. Ook levensfases zoals zwangerschap, ouderschap, menopauze of verlies kunnen een duidelijke impact hebben.

 

Binnen relaties kan een verschil in verlangen extra moeilijk aanvoelen. De ene partner verlangt, de andere niet, of minder. Dat verschil wordt vaak persoonlijk geïnterpreteerd, terwijl het zelden over afwijzing gaat. Wat bedoeld is als nabijheid, kan dan juist afstand creëren.

 

Daarnaast speelt ook de manier waarop we naar seksualiteit kijken een rol. Verwachtingen, overtuigingen en maatschappelijke beelden kunnen druk leggen op hoe seks “zou moeten zijn”. Wanneer verlangen niet vanzelfsprekend is, kan die druk het net nog moeilijker maken om ruimte te voelen.

 

In therapie gaat het niet om het forceren van verlangen, maar om het begrijpen ervan. Door stil te staan bij wat er speelt, wat belast en wat ontbreekt, ontstaat vaak opnieuw beweging. Niet door moeten, maar door mogen. Door veiligheid, openheid en mildheid tegenover jezelf en elkaar.

 

Verlangen hoeft niet terug te keren naar hoe het ooit was. Soms verandert het van vorm, tempo of betekenis. Door het gesprek aan te gaan en ruimte te maken voor nuance, kan seksualiteit opnieuw iets worden dat past bij wie je vandaag bent.

Veel mensen worstelen met veranderingen in hun seksueel verlangen, alleen of binnen hun relatie. Dat kan vragen oproepen, onzekerheid geven of afstand creëren. In deze blog sta ik stil bij wat een verminderd verlangen kan betekenen, waarom het zo vaak voorkomt en hoe je er met mildheid en nieuwsgierigheid naar kan kijken.

 

 

Wanneer dat verlangen vermindert of verdwijnt, kan dat verwarrend zijn. Er ontstaan vragen, onzekerheid en soms ook schuldgevoel. Naar jezelf toe, of naar je partner.

 

Toch is een veranderend verlangen heel menselijk. Seksueel verlangen staat niet los van de rest van ons leven. Het wordt beïnvloed door stress, vermoeidheid, hormonale veranderingen, ziekte, medicatie, relationele spanning of eerdere ervaringen. Ook levensfases zoals zwangerschap, ouderschap, menopauze of verlies kunnen een duidelijke impact hebben.

 

Binnen relaties kan een verschil in verlangen extra moeilijk aanvoelen. De ene partner verlangt, de andere niet, of minder. Dat verschil wordt vaak persoonlijk geïnterpreteerd, terwijl het zelden over afwijzing gaat. Wat bedoeld is als nabijheid, kan dan juist afstand creëren.

 

Daarnaast speelt ook de manier waarop we naar seksualiteit kijken een rol. Verwachtingen, overtuigingen en maatschappelijke beelden kunnen druk leggen op hoe seks “zou moeten zijn”. Wanneer verlangen niet vanzelfsprekend is, kan die druk het net nog moeilijker maken om ruimte te voelen.

 

In therapie gaat het niet om het forceren van verlangen, maar om het begrijpen ervan. Door stil te staan bij wat er speelt, wat belast en wat ontbreekt, ontstaat vaak opnieuw beweging. Niet door moeten, maar door mogen. Door veiligheid, openheid en mildheid tegenover jezelf en elkaar.

 

Verlangen hoeft niet terug te keren naar hoe het ooit was. Soms verandert het van vorm, tempo of betekenis. Door het gesprek aan te gaan en ruimte te maken voor nuance, kan seksualiteit opnieuw iets worden dat past bij wie je vandaag bent.

Veel mensen worstelen met veranderingen in hun seksueel verlangen, alleen of binnen hun relatie. Dat kan vragen oproepen, onzekerheid geven of afstand creëren. In deze blog sta ik stil bij wat een verminderd verlangen kan betekenen, waarom het zo vaak voorkomt en hoe je er met mildheid en nieuwsgierigheid naar kan kijken.

 

 

Wanneer dat verlangen vermindert of verdwijnt, kan dat verwarrend zijn. Er ontstaan vragen, onzekerheid en soms ook schuldgevoel. Naar jezelf toe, of naar je partner.

 

Toch is een veranderend verlangen heel menselijk. Seksueel verlangen staat niet los van de rest van ons leven. Het wordt beïnvloed door stress, vermoeidheid, hormonale veranderingen, ziekte, medicatie, relationele spanning of eerdere ervaringen. Ook levensfases zoals zwangerschap, ouderschap, menopauze of verlies kunnen een duidelijke impact hebben.

 

Binnen relaties kan een verschil in verlangen extra moeilijk aanvoelen. De ene partner verlangt, de andere niet, of minder. Dat verschil wordt vaak persoonlijk geïnterpreteerd, terwijl het zelden over afwijzing gaat. Wat bedoeld is als nabijheid, kan dan juist afstand creëren.

 

Daarnaast speelt ook de manier waarop we naar seksualiteit kijken een rol. Verwachtingen, overtuigingen en maatschappelijke beelden kunnen druk leggen op hoe seks “zou moeten zijn”. Wanneer verlangen niet vanzelfsprekend is, kan die druk het net nog moeilijker maken om ruimte te voelen.

 

In therapie gaat het niet om het forceren van verlangen, maar om het begrijpen ervan. Door stil te staan bij wat er speelt, wat belast en wat ontbreekt, ontstaat vaak opnieuw beweging. Niet door moeten, maar door mogen. Door veiligheid, openheid en mildheid tegenover jezelf en elkaar.

 

Verlangen hoeft niet terug te keren naar hoe het ooit was. Soms verandert het van vorm, tempo of betekenis. Door het gesprek aan te gaan en ruimte te maken voor nuance, kan seksualiteit opnieuw iets worden dat past bij wie je vandaag bent.